Sosyal Hizmet Mesleği

Bilgiler
Yayınları
Araştırmalar
 


Sosyal Hizmet Alanları

Çocuk
Gençlik
Yaşlılık
Aile
Sosyal Sorunlar
Engeliler
Tıbbi Sosyal Hizmet


Kaynak Bilgiler

Bireysel Gelişim
Sosyoloji
Psikoloji
İnsan Hakları
İletişim Bilgisi

 

 

 

 

 
 


ANA SAYFA


ANNE BABA TUTUMLARI

Emine KARARMIŞ 

Psikolojik Danışmanı
ekararmis@mynet.com

 

 

 Etrafımızda, zamanında ailesinden baskı gördüğü için çocuklarını son derece serbest bırakan ya da çocuklarına hoşgörülü davranıldığında anne babalığının zedeleneceğini sanıp otoriter davranan anne babalar vardır. Ve genellikle düşündüklerinin aksine çocuklarıyla istedikleri ilişkiyi yakalamada yine de sorun yaşamaktadırlar.
Bu iki uç tutuma sahip ebeveynlerin yanı sıra çocuklarına karşı bunlardan farklı tutumlar sergileyen aileler de bulunmaktadır. Bu tutumları şu başlıklar altında inceleyebiliriz.

Otoriter Tutum: Genellikle geleneksel aile yapısında gözlenen bu tutumun, aile yapısının değişmesiyle azaldığı görülmektedir. Bu tutumda anne baba (özellikle baba) kural koyucudur. Çocuk ise koyulan kurallara uymak zorundadır. Çocuk sindirilmiştir ve bu sebeple kendine güveni zedelenmektedir. Çünkü çocuk kendi isteğiyle değil ailesinin çizgileriyle şekillenmektedir. Ceza, müdahale, vb. unsurlar bu aile yapısında sıkça görülmektedir. Bu çocukların karakter yapılarında genellikle çekingenlik, güvensizlik ya da asilik gözlenebilmektedir. Çocuk anne babasıyla ilgili ‘Beni sevselerdi böyle davranmazlardı.’ diye düşünebilirken anne baba ‘Çocuğumun iyiliği için böyle davranıyorum.’ diyebilmektedir. Bazen de çocuklar öyle boyun eğmektedirler ki kendi iyilikleri için böyle davranıldığına inanabilmektedir. Böyle bir ortamda anne baba ile çocuk arasında sevgi yoksunu bir ilişkinin geliştiği görülmektedir.

Gevşek Tutum: Bu tutum genellikle geç gelmiş, zor olmuş ya da tek çocuğun bulunduğu ailelerde görülmektedir. Çocuk adeta karar mercii, evin yöneticisi gibidir. Anne baba çocuklarına aşırı hoşgörü, abartılı bir sevgi ve ilgi ile yaklaşmaktadır. Çocuk aşırı şımartılmıştır. Her istediği yapılan çocuk adeta anne babasını parmağında oynatmakta ve doyumsuz hale gelmektedir. İstekleri sürekli yerine gelen çocuk, okul çağında ve toplum içerisinde de aynı beklenti içerisine girse de kurallarla karşılaşınca zorlanmakta ve mutsuz olmaktadır. Anne baba rollerine bu şekilde tanık olan çocuk, anne babasına saygı göstermede de başarısız olmaktadır.

Koruyucu Tutum: Anne babaların çocuğunu fazlaca koruduğu, aşırı özenli olduğu tutumlarda gözlenmektedir. Çocuğun anne babasına bağımlılığı vardır ve bu durum bazen ömür boyunca da devam edebilmektedir. Genellikle anne ile çocuk arasında yaşanan bu durum annenin, çocuğun bakımıyla yakından ilgilendiği dönemlerde başlamakta ve annenin çocuğuyla bütünleştiği görülmektedir. Sevgi ve ilginin göstergesi olarak çocuğuna yemek yiyebildiği halde yemek yediren, çantasını taşıyabildiği halde elinden alan, odasını toplayan, vb. hizmetleri yapan anne, çocuğuna yardım ettiğini zannedebilmektedir. Oysa çocuğunun bağımsız hareket edebilme olasılığını engellemektedir. Aslında bunun temelinde annenin duygusal yalnızlığı ve çocuğun kendisine olan bağımlılığından mutlu oluşu yatmaktadır.

İlgisiz Tutum: Anne babaların çocuklarına karşı kayıtsız kaldığı, onları görmezden geldiği durumlarda ortaya çıkmaktadır. İletişim kopuktur. Genelde herkes kendi halindedir. Çocuklar bazen kendilerini fark ettirmek için uygunsuz yöntemlere( fiziksel zarar, yalan, küfür, vb. ) de başvurabilmektedirler.

Dengesiz Tutum: Genellikle anne baba arasındaki görüş ayrılıklarından veya ebeveynlerin değişken tutumlarından kaynaklanmaktadır. Annenin onayladığı bir davranışa babanın kızması ya da babanın izin verdiği şeye annenin karşı çıkması durumunda çocuk karmaşa yaşayacaktır. Bu tutarsız durumu işine geldiği gibi kullanabilmekle birlikte dengesiz bir yapı da oluşabilmektedir. Çocuk, neyin nasıl olacağına ilişkin çatışmalar yaşayabilmektedir.

Destekleyici/Hoşgörülü Tutum: Bu tutumdaki anne babalar çocuklarına karşı hoşgörülüdürler. Ancak bu onlara hiç kural koymadıkları anlamına gelmez. Bu tür aile yapısında hem kurallar hem de hoşgörü birliktedir. Çocuklarına güvenir ve onlara da söz hakkı tanırlar. Bağımsız şekilde iş yapma konusunda teşvik edici ve destekleyicidirler. Böylece çocuk sorumluluk almayı öğrenir. Tepkiler tutarlıdır.

KAYNAK
Yavuzer, Prof. Dr. H. , Ana Baba ve Çocuk, Remzi Kitabevi, İstanbul, 14. Basım, 2001
©Sitemize ait yazılarımızı izin almadan yayınlanmamasını talep etmekteyiz. Kaynak göstermek ve izin almak etik kuraldır.

 

 



Editörler




Google
 

 


 


KURUMSAL VE BİREYSEL İŞ İLANLARI

 


 

SOSYAL MEDYA




 

 

Yasal Uyarı , Gizlilik Beyanı ve Künye

sosyalhizmetuzmani.org © Bütün hakları saklıdır.